De 12e-eeuwse Iraanse mysticus en dichter Attar Neishabouri belichtte in zijn meesterwerk De Samenspraak van Vogels o.a. de bijzondere levenscyclus van de Feniks. Wanneer zijn dood nadert, bouwt de legendarische vogel namelijk een houtstapel om zich heen, heft hij een klaagzang aan over het bittere verdriet om de dood, begint te branden en slinkt tot as - waaruit de Feniks vervolgens herrijst. Een metafoor voor de moeilijkste taak die ons als mens te wachten staat: de kunst van het loslaten en het aanvaarden van de dood.

De Iraanse componist en setarspeler Shahab Azinmehr vertaalde dit mythologische verhaal in een aangrijpende partituur en gaat in dialoog met muzikanten Nathan Daems, Seraphine Stragier en Farnoosh Khodadadeh. Hun ontroerende Lied van de Feniks is een warme uitnodiging om de kwetsbaarheid van het leven en de kracht van de transformatie te omarmen. Om samen te rouwen én te vieren.